Yavaş davranıyordum, Marmara’ya bakan gözlerimi derinlerden çekerken. Onun fotoğraflarında boğulan beni kurtarırken. Huzuru uğurlamıştım gözlerimin odasından bir kere. Zararın neresinden dönsek de kar değildi artık. Ve o hiç ölmeyecekmiş gibi yaşıyordu. Ben ise gelecekmiş gibi ayazlı gecelerde bekliyordum. Ne kadar acele etsek de o benden çoktan geçmişti. Hem bizi ayrı yaşamaya mahkum eden, anlatmadığım geçmişimdi. Zaman beklemezdi bizi. Ağır da olsa hızlı da olsa geçerdi zaman… Uyandım beynimi irdeleyen sorularla. Basamakları hızlı çıkabilme telaşı… Akrep gibi yelkovana yetişememe korkusu sarar vücudumu, ürpererek. Ürkekçe attığım adımları, olmayışının verdiği cesaretle yıkıyordum. Sayamadığım basamaklarda hüzünle karışık yalnızlık yağıyordu üzerime. Ölmeyecekmiş gibi yaşadı ve ben hep ayazlarda bekledim.
