“Gözlerimi kırpıştırdım ve daha iyi görebilmek için iyice kıstım. Ağza benzeyen bir yeri yoktu. Yüzünde sadece iki küçük yuvarlak, zifiri karanlıktan delikler vardı ve bana bakıyorlardı. Bana baktığına yemin edebilirdim. Evet, doğrudan bana bakmıştı. Kalbim maraton koşusuna çıkmışçasına zonkluyordu. Ne olacağını bekleyip görmeyecektim. Kaçmak için arkamı döndüm ve koşmaya başladım.”
