Nefes almakla geçen zamanları yaşamaktan sayıyorlar. Oysa hiçbiri farkında değil, yaşayan bedenlerimizin içine hapsettiğimiz ruhlarımızın çoktan öldüğünün. Ben artık bunun farkındayım ve ruhumun daha fazla bu hapishanede boğulmasına müsaade etmiyorum. Bıçak ruhumuzda dehşet bir fısıltı gibi ilerledi ve biz tam ortamızdan yarıldık. Ruhumuza bir hayatı yakıştıramadık. Bedenimizi hırpaladık. Hayatına kefil olabilir misin?
