Yaşlı adam kapıda dikiliyordu. Tüfeği elinde namlusu yere bakıyordu. Gözlerinin içine baktım şaşkınlığı her halinden belliydi. Kadının haykırışlarını neredeyse duymuyordum. Belki de o an duymadığım o haykırışlar ömrümün sonuna kadar kulaklarımdan gitmeyecekti. Ona doğru yaklaştım. Sanki benden bir şey bekliyormuş gibiydi. Gözlerini gözlerimden hiç ayırmıyordu. Evden çıkmak için kapıya doğru yöneldim. Tüfeği önüme doğru uzattı. Omzuna dokunup onayı vermiştim. Onun da istediği buydu. Kapanmayan bir hesabı kapatacaktı. Dışarı çıktığımda yaşlı adamın da tüfeğinin patladığını duydum. Haykırışlar kesilmişti. O an her şey susuyordu. Rüzgâr esmiyordu. Hışırtılar dinmiş, ayın önüne bulut geçmişti. Doğa zifiri karanlıktı. Yaşlı adam ise suskun. Tüylü yanımda, kulakları dik bir şekilde olup biteni anlamaya çalışıyordu.
