Karanlık sokaklardan, inzivaya çekilmiş binalardan eser yoktu. Her şey yerli yerinde, yeni bir günün arifesi gibiydi. Sessizlik bile sükûnetin derinliklerinde kendine kalıcı bir yer edinmiş, âdeta yerleşik hayata geçmişti. Nefes aldıkça vücudumda, beynimin hücrelerine varıncaya dek huzura sürükleyen bir gül kokusu yankılanıyordu.
