Merhamete muhtaç bir kadın... Günahlarla örtülmüş onca beden... Karanlık düşüncelere nüfuz eden her bir günah, cehennemin ateşine hayat bulduruyordu. Ve ruhun bedenden ayrılma vaktinin geri sayımı başladı. Ruhsuz bedenim merhameti aramaya koyuldu, cehaletin getirdiği kör düşünceler ardıma düştü. Direnmesine direnilirdi fakat parçalanmış merhamet kırıntıları eşliğinde yer gök çığlıklarımla doldu taştı. Günahsız bedenim toprağa karıştı, toprağımı sulayan kan damlaları, merhamet ile bakan gözlerimden özür diledi. Cehaletin karanlık yanılgısını gelecek nesillere tüm gerçekliğiyle anlatmak ne kadar doğru olabilirdi? “Ölmekten korkmuyorum! Taşlanarak ölmekten korkuyorum, acı bir şey olsa gerek.”
