Bazı sabahlar vardır; ışık perdelerin arasından sızar ama hiçbir şeyi aydınlatmaz. Sadece var olduğunu hatırlatır. Zaman o anlarda acele etmez. Saatler ilerlemez, sadece bekler. Aras Sarp’ın hayatı da böyle bir sabahla başladı. Yanı boş bir yatak, mutfaktan gelen hafif tıkırtılar, küçük kızının uykulu gözleri ve karısının her zamanki sakin gülümsemesi… Her şey yerli yerindeydi. Ta ki gri bir kol saati, Defne’nin küçük ellerinden babasının bileğine geçene kadar. “Bu saat eve döneceğini sayar, baba,” demişti Defne. O günden sonra gri saat, Aras’ın bileğinde tik tak etmeye başladı. Görevler, ayrılıklar, eve dönüşler… Her tik tak bir umut, bir söz, bir vaat oldu. Ama bazen hayat, sözlerin tutulmadığı yerlerde derinleşir. Bazen en büyük savaşlar, üniforma çıkarıldıktan sonra başlar. Bazen bir adam, sevdiklerini korumak isterken onları kaybetmenin eşiğine gelir. Bu roman, bir askerin, bir babanın ve bir ailenin sessiz hikâyesidir. Kahvaltı masasında yarım kalan çayların, parkta koşan küçük ayakların, hastane koridorlarında sıkılan ellerin ve gri bir saatin durmadan saydığı o uzun bekleyişin romanı… Zaman her şeyi alır götürür sandık. Oysa bazı sabahlar, ışık sadece yokluğu aydınlatmak için doğar. Bazı vedalar hiç söylenmez. Ve bazı saatler, eve dönüşü değil, geride kalan sessizliği saymaya başlar. Gri Saat, kalbinizin en derin yerinde bir yer açacak. Okuduktan sonra bileğindeki saate bir kez daha bakacaksınız. Ve o tik tak sesi, size bambaşka bir şey fısıldayacak.
