İyi, Kötü, Güzel

Necat Önder

Henüz puanlanmamış

0 paylaşım

Okuma Kaydı Raf

İstanbul’da lüks Jaguar marka otomobillerin yanında her tarafı dökülen ve karınca hızıyla ilerleyen Toros, Kartal, Şahin, Doğan marka yamalı arabaları da görürsünüz. Lüks gökdelenlerin ve rezidansların dibinde teneke barakalarda yaşayan yurdum insanına da rastlarsınız. Boğazdaki restoranlarda bir yudum kahveye 500 dolar ödeyen gençlerle de karşılaşırsınız, o restoranın önündeki bankta oturup bir simidi ikiye bölüp paylaşarak karınlarını doyurmaya çalışan iki emekli vatandaşa da denk gelirsiniz. Başörtülü kızlarla mini etekli kızların kol kola yürüdüğüne de şahit olursunuz İstanbul sokaklarında; siyasi kulislerde onların örtüsünü veya eteğinin boyunu tartışan, çekiştiren, ötekileştiren yaban domuzlarına da temas edersiniz. Ama bunların hiçbirini görmeyip, yok sayıp, öylece izlerseniz o zaman size her yer İstanbul zaten. Karın tokluğuna yaşamayı dert etmeyen, tıkanana kadar yemekten utanmayan insanlar için yaşam mide ile uçkur arasına sıkışmış olduğundan dert de tasa da uğramaz onlara. Onların çoğaldığı yerde ise insanlık azalır yavaş yavaş. “Başkaları adına da utanabilenlerdir ki insandır ancak” diye bir cümle kaldı aklımda. Ama hangi kitapta, nerede okudum hatırlamıyorum. Benim bir köpeğim var. Bir hata yaptığında anlar, boynunu büker ve vereceğim tepkiyi bekler. Yüzünün aldığı şekilden onun utandığını anlarım ben. Öyle insanlar var ki kamusal alanda herkesin içinde göz göre göre, bile isteye büyük bir ayıp işler; herkes birbirine bakar utanır, ama o istifini bile bozmaz, bazen fark etmez zaten yaptığı şeyin hata olduğunu. İdrak yoksunudur. Algıları çalışmaz, his iptali olmuştur çünkü.