Kırık Camlar Ardından

Harun Muğla

Henüz puanlanmamış

0 paylaşım

Okuma Kaydı Raf

Kıyıda, köşede, unutulmaya yüz tutmuş bir semt burası. Duvarlarına is karası, hanelerine geçim derdi sinmiş bir semt... Bu semtin içinde geçti ömrüm, nice hayatlar sığdı bu sokaklara. Kaç insanın hayatı dolandı birbirine, kaç ömür yoldaş oldu birbirine. Yürürken şimdi eğri büğrü kaldırımlarında, geçerken çatlak duvarlarına yazılmış anlamlı anlamsız sözlerin arasından, dar sokaklarında yuvarlanan bilyelerin sesi yeter beni eski günlere götürmeye. Dönüp bakınca ardıma, gördüğüm bir hayattan çok daha fazlası. Bir ömür yanımdan ayrılmayanlar, terk edip gidenler, vazgeçtiklerim, unutulanlar... Yaşarken göremediklerim, ruhum yaş aldıkça berraklaşıyor. Her ne kadar yavaş yavaş durulsa da sular, yaşanan bir ömrü anlatmak zor. İçine sığan onca şeyi görünce anlıyor insan. Yine de birkaç cümle ile anlat deseler yazdıklarını, şöyle derim: “Hayata kırık camlar ardından bakan birinin gözünden, birbirine dayanmayı bilen, birbirini sevmeyi bilen, hayatı her hâliyle yaşamaya gayret eden bir avuç insanın hikâyesi.”