Şiddete başvurmadan düzen kurmayı başaran atlardan birine bir araba bağlanmış, asfaltın üzerinde çıkardığı nal sesleriyle hızlıca geçip köye girdi. Yollarında dayanamayıp ölen kırlangıçlar için sağ kalan yoldaşları ciyaklıyordu. Uçmalarında özgürlük ve umut ama zorunluluk olan bu kuşların ölülerini görmek, özgürlük ve umudun ölüsünü görmek demekti. Kendini benzettiği kırlangıçlar için hissettiği her şey, zamanında kendi için hissettiği şeylere benziyordu. Evet, o bir kırlangıçtı. Özgürlüğünü isteyen, umudunu kaybetmeyen bir kırlangıçtı. Fırtınaların olduğu ya da olmadığı her zaman, böcekleri yemek için alçaktan uçan kırlangıçlar gibi, o da en başarılı zamanlarında bile insanların övgüsünü alabilmek ve Allah’ın gazabından korunmak için alçakta olmayı seçiyordu. Soğuklarda yaşayamayan kırlangıçlar gibi, o da bazı yerlerde yaşayamadığını hissediyordu. Uçmalarında bir sakınca olmayan kırlangıçlar gibi o da yaşayamadığı yerden göç etme arzusundaydı. Oysa uçmalar ve göç etmeler yalnız özgürlüğe ve zorunluluğa bağlıydı. Özgürlük ve zorunlulukta yalnız göç etmek zorunda kalanlara hastı çünkü, hiçbir kırlangıç özgür olduğu için göç etmiyordu...
