“İşte Meryem’in hayatı bu dokuma tezgâhının önünde geçti. İlmek ilmek işlediği bu kilimlere bazen şiirlerini, hayallerini ve acılarını; bazen de biricik kızı Sabriye’ye, sonu her defasında mutluluk ile biten nice destanlar yazdı.” Emine Fırat; hayalle gerçek, hüzünle sevinç, zorlukla kolaylık, umutla umutsuzluk ve nihayet yerle gök arasında dokunan hikâyeleri ile ilk kez okurların karşısına çıkıyor. Satırlarında, kaynağını bizden alıp bize dökülen, bizi alıp bize götüren bir nehir çağıldıyor aynı zamanda. Kahramanları ise, kahramanlık peşinde değil; insan olmanın ve hikâyelerini güzel bir şekilde sürdürmenin derdine düşmüş içimizden birileri. Bir yerlerde bazen sıradanlığın da sıra dışı olabileceğini fısıldayan bu hikâyeler, bizi kendi hikâyelerimiz üzerine düşünmeye sevk ediyor.
