"Kim, neye kaçıyorsa onu seviyor demektir. Ben de kalbime kaçıyorum; biraz geç olsa da. Biraz yorgun olsam da kalbime göçüyorum. 'Göçüyorum' diyorum; çünkü asıl yerim orası. Zannediyordum ki kısa süreliğine ayrıldım kalbimden, oysaki yıllar geçmiş. Ben onca zaman içinde kendimi hiç görememişim, kendime gelememişim. Şu süslü dünya ile hemdem olayım derken, o eski ve karanlık durakta kalbimi unutmuşum. Ne kadar da dünyayla dolmuş kalbimin o küçücük odaları! Tıka basa dünyayı sığdırmaya çalışmışım; bastıra bastıra. Ne kadar da boş şeyleri sığdırmışım kalbimin içine! Ne kadar yazık etmişim kendime! Şimdi ey isyankâr kalbim, sana geliyorum! Gözlerim ağlamaklı ve yorgun. Ne olur ey kalbim kollarını aç bana!"
