Bir aşığın gözünde, bir dervişin dilinde, bir ermişin gönlünde, bir delinin zihninde, bıraktım son halimi. Gölgemi gömmek için kazarken toprağı, yuvasını bozduğum karıncadan diledim son affımı. Yuvasından düşmüş yavrusunu izleyen kanadı kırık kuşa değdi son gözyaşım. Dans davetine icabet etmediğim kelebekte yaşadım son pişmanlığımı. Özgür bir kısrakta yaşadım son heyecanımı. Kendi kuyumu kazmak kendi ipimi çekmek, zayıfa zahmet, güçlüye minnet etmemek son dersim… Yuttuğum tohum ektiğim son duamdı… Son arzumu ateşe attım, son öfkemi kasırgaya saldım, sırrımı dipsiz kuyuya, hayalimi yele, gerçeğimi sele, aşkı müzeye bıraktım. Sağıra söyledim, köre eyledim, kalpsizi sevdim, karşılık beklemedim… En büyük günahımı bir kandil yaptım, şehrin tepesindeki tapınağa astım. Her ayininizde yakın aydınlanın; ya da her amininizde üfleyin söndürün, karanlıkta kalın... Son korkumu, son utancımı yaktım erittim, şehrin meydanına bir anıt diktim. İster tükürün, isterse saygıyla eğilin... TEN, TİN, SİN…
