Mesture, sesi cızır cızır gelen parçayı mor kulaklıktan dinlemeye çalışıyordu. Kızgındı. Hele ki "Beirut" dinlerken ses kötü gelmemeliydi. Birden parmaklarının sızısıyla yerinden irkildi ama çok da umursamadı. Cama vuran yağmur damlasından dikkatini alıp dün Zahir'in sağ kulağına çok vurduğunu hatırladı. Şarkı bu yüzden cızırdıyordu sonradan fark etti. Sağ ayağı rüzgârın yönünü 0.5 derece değiştirecek kadar aksaktı. Rüzgâr bile şikâyetçi olmazken, Zahir dün gece ayağı aksaklara söve söve eve girdi. İlk olarak Mesture'nin hayalini gerçekleştirmesine ramak kaldığına inandıran gemi maketini paramparça etti. Bir su birikintisinde tepinen bir çocuk gibiydi adeta uzaktan. Güzel kafasından mütevellit yere düştü. Daha çok sinirlendi kalktı, bu sinirle Mesture'yi dövdü. Öyle bir dövdü ki sabah dört, kapının dışında aygın bir şekilde yatıyordu Mesture. Kapı açıktı elini içeri uzatıp çantasını aldığı gibi uzaklara kaçtı. Uzak dediğime bakmayın mahallenin pastanesine gitti. Bir çikolatalı pasta söyledi kendine ve "Beirut" dinlemeye devam etti. Bir vermidon yetecekti ağrılarına, bin teselli yetmezdi gerçekleşmeyen hayallerinin gerçekleşme olasılığının da kalmayışına...
