“Çabucak çöktü karanlık, Dünyayı göklerden ayırdı. Karanlığı delip geçiyordu yıldırımlar, gök gürültülerini izledi yağmurlar. Rüzgârlarla uçuştu sular, yabancı bir tanrının fırtınalarıydı bunlar.” (Sümer Tabletleri, 3. Tablet.) İnsanoğlu yaratılırken hamuruna ya da çamuruna bir avuç dolusu duygu eklendi çeşit çeşit. Düşünme ve düşünebilme becerisi insanlara verilirken biraz cimri davranıldı ama duygular istisnasız her insana farklı farklı ölçülerde bolca verildi. İnsan hisleriyle var olurken bu hayatta “iyi ki” dedi, “iyi ki âşık olup iyi ki sevebiliyoruz.” Aşk insanlığın başlangıcından beri hep hüküm sürerken hayatımızda, onun akışına da yön verdi. Aşk olmadan yaşanılan bir hayat, hayatın gölgesinde yaşamak gibidir.
