SES biliyorum anne ölmemeliyim üzülürsün, yokluğumda ağır bir taş oturur yüreğine kimliksiz kaldığın yetmezmiş gibi kimsesiz de kalırsın. biliyorum anne biliyorum ölmemeliyim ama ölen arkadaşlar çağırıyor bin yıl öteden sesleri yankılanıyor yüreğimde say ki geceleri uyutmadılar say ki günlerin, yılların, asırların yoksunluğu omuzlarımda say ki işkenceden geliyorum çünkü Kürt'üm çünkü Türk'üm çünkü insanca bir ömür sürdüm...
