BÜYÜK ALEMDEN KÜÇÜĞÜNE Sürülsün yerlere elmas sorguçlu tacım Kalmadı fanilere artık ihtiyacım Çıkılmadık yokuşlardan iniyorum ben Alem zevk-ü sefadadır inliyorum ben Dokuz feleği gezdim ölüme ilacı Göremedim şimdi ruhumu yakar acı Kâinat parmağında dünya yüzük taşı İçinden taşınırmış cehennem ateşi Artık bu berzahta sözcükler lüzumsuzdur Ezelden ebede gidilen hep sonsuzdur. Zerreden küre olduk döneriz âlemi Öyle hastalandık ki unuttuk veremi Karanlıklarda yansın nefesinle çerağ Kalktığında uyansın kapanmayan bir çağ Yumulan gözlerden can Kehkeşan süzülür Alemi şehadet pek perişan gözükür Kibirlenme ey güneş! Şems mi sandın kendin? Balçıkta yatmakta binlerce Celaleddin Çıkmaz mıdır açık gözlerimiz sabaha? Fesad aleminden selam gönder ervaha…
