Emekli Maden Mühendisi Turhan Demirbaş, üniversite yıllarında tanıştığı ve ondan sonra da hiç kopmadığı Zonguldak’ı anlatıyor: Nasıl gezmişim ben Zonguldak’ta? O Gazipaşa Caddesi’nde yıllarca, o halkevine kaç defa girmişimdir kim bilir? O caddede gezip de kömür yüklü tren sesini duymamak, o rayları fark etmeden yürümek nasıl yapmışım? Son gittiğimde bunları hissetmem lazımdı. Lavvar’a giden kömür yüklü vagonlarının kapakları açılıp da kömürü boşaltma gürültülerini de duymadım, ama ne maden kaldı ne de lavvar. Nasıl hissedeceğim tren ve ray gürültüsünü? Belki de gezerken Rüştü Onur, Muzaffer Tayyip Uslu, Kemal Uluser aklıma gelmeliydi. O yıllara gitmeliydim. Onlarla birlikte Gazipaşa Caddesi’nde gezmeli, sahilde buluşmalı, onların birbirlerine okuduğu şiirleri gizlice dinlemeliydim. Bana çok şey verdin Zonguldak; eşimi ve oğlumu verdin. Maden Mühendisi unvanı verdin. Üzülerek belirteyim ki sanayi şehrinden üniversite şehrine dönüşmüş olması küçülmeyi beraberinde getirdi ve diğer sıradan şehirlerden farkı kalmadı. Fakat yine de o yıllarda bizim bağımsızlık şiarımızla kavgamızın şehri oldu.
