Uyandım. Kimse yoktu. Ama alkış sesi hâlâ kulaklarımdaydı. Belki bir rüyanın içindeydim. Belki de uyanmak dediğimiz şey, sadece başka bir yalnızlık biçimiydi. Bu kitapta bazı şiirler var. Bazıları yalnızlığın içinden geçiyor, bazıları orada uzun uzun kalıyor. Kimisi telefonuna bakıyor ama kimse aramıyor. Kimisi gülümsüyor ama sebebi yok. Bu kitap bir eşlik değil, ama yalnızlığın neye benzediğini bilenlere yakın durabilir. Sadece herkesin sustuğu bir anda kendine ses olmayı deneyen birinin not defteri sadece. Kendimi Alkışlarken Uyandım, hem komik bir trajedi, hem ciddi bir tesadüf. Yalnızlığın, kendini tiye alırken bile içini burkan tarafına bir selam. Okuyunca geçmiyor. Ama iyi geliyor.
