“Herkes zamanında âşık olmuştur. Kiminin karşılıksız kaldığı, kimininse mutlu giden bir ilişkiden sonra ayrıldığı ya da ayrılmak zorunda kaldığı aşkları olmuştur. Ve çoğumuz bunları unuttuğumuzu söyleriz. Aslında unuttuğumuzdan değil, alıştığımızdan böyle söyleriz. Sevdiğinizin kokusunu, bakışını unutmak kolay mı? İlk tanıştığınız ya da ilk bakıştığınız günü unutabilir misiniz? Ya gülüşünü? İşte bütün bunlar, beyninizin bir köşesinde yer eder ve ansızın, beklemediğiniz bir anda size anımsatır. İşte siz unuttum demekle dünyadaki en büyük yalancı olursunuz…” Bazen her şeye rağmen yola devam etmek gerekir. Ancak bu yola devam ederken yol üzerindekilerle de avunmak, yaramıza merhem olacaklarını da ummak mecburiyetindeyiz. Böyle yaparak belki kendimizi avutacağız, belki de benliğimizi. Ancak böyle böyle unutacağız içimizde kalan o son umut parelerini…
