“Zambaklar en ıssız yerlerde açar, Ve vardır her vahşi çiçekte gurur. Bir mumun ardında bekleyen rüzgâr, Işıksız ruhumu sallar da durur, Zambaklar en ıssız yerlerde açar.” Sezai KARAKOÇ “Yeniden hatırlayış ve kaybettiklerimizi yeniden kazanış” düşüncesiyle yolculuğa çıkılıp “Boran vurdu” dediğimiz yerlerde “yoga iyi gelir aslında” karşılığını aldığımız ve birbirimizi sanki hiç tanımamışız gibi hissettiğimiz, yabancılaşma ortamlarında, kısık sesli olduğumuz için birbirimizi duyamadığımız ve dolayısıyla yalnız hissettiğimiz ânlarda, aynı değerlere ve dertlere sahip bir çoğunluğun “aslında yalnız değiliz, sadece birbirimizi bulamadık” düşüncesi canlandırılmak isteniyor.
