Zamanın ve mekânın göç ettiği bir hücrede üç adam… Bir satranç tahtası, yarım cümleler ve kimsenin yüksek sesle sormaya cesaret edemediği bir sorular. Zamanın Altı, insan zihninin en karanlık ve en dürüst bölgelerine yapılan felsefi bir yolculuk. İsmail Yılmaz, mekânı bir hapishane hücresiyle sınırlandırırken, okuru bu mekanın dışında sınırsız bir dolaşıma çıkarıyor. Bay 1, Bay 2 ve Bay 3. Kaçış, kabulleniş ve yüzleşme arasında salınan üç bilinç, zamanın altında sıkışmış bir varoluşu temsil ediyor. Roman; hafıza, kimlik, özgür irade, seçilmişlik yanılsaması ve insanın kendisiyle ne kadar yakın olduğu soruları etrafında ilerlerken, satranç hamleleriyle örülen sembolik anlatımıyla okuru sürekli tetikte tutuyor. Her diyalog, her iç monolog yeni bir çatlak açıyor; zaman ilerledikçe herşey daralıyor, bilinç genişliyor. Zamanın Altı, olaydan çok düşünceye, sonuçtan çok sürece odaklanan; okurunu pasif bir izleyici olmaktan çıkarıp metnin ortağı hâline getiren bir roman. Bitirdiğinizde hikâye sona eriyor — sonra roman, zihninizde başka yerlere oturuyor. Sessiz ama sarsıcı, ağır ve derin… Bu kitap, zamanın değil; onun altındaki insandan kalanlara dair.
