Bu romanını yazmak, karanlığın ortasında bir ışık yakmak gibiydi. Çünkü; ben geceler ne kadar zifiri karanlık olursa olsun, aydınlatmak ve değiştirmek için dünyayı bir kıvılcımın yeteceğini umut edenlerdenim. Kurgu da olsa bir bakıma toplumsal olaylardan etkileniyoruz. Herkes bilir hani güzel dokunaklı, dramatik toplumsal diziler ve filmlerin başında bir sahne vardır. “Burada yaşanan olaylar, yerler ve karakterler gerçek değildir” diye. Sizce de sırf bu uyarı bile gerçekten yaşanmış olaylardan olduğunu, doğruluk payının çok yüksek olduğunu göstermiyor mu? Ben gerçekleri, yaşananları ya da yaşanması mümkün olan olayları yazmak bir nebze de olsa bunları sizlere gösterebilmek için buradayım. Son yirmi yılda, ülkemizde binlerce kadın, çocuk ve masum canlar katledildi. Onların sesi olup bunları yazamayacaksak ne farkımız kalır ki? Susanlardan, sesini çıkartmayanlardan, kafasını çevirenlerden.. Sevgili Yaşar KEMAL’in yazarlar için söylediği bir söz vardır. “Bir ülkede yoksulluk varsa onu yazmayan yazar, yazar değil insan bile olamaz" diye. Biz biraz daha genişletelim. Yoksulluğu, yozlaşmayı, ahlaki olarak çürümeyi, çarpık ilişkileri, toplumun sıkıntılarını, yaşanan katliamları, kadın ve çocuk cinayetlerini kadınların haklı mücadelelerini, öfkelerini, acılarını yazmıyorsa bir yazar kesinlikle sistemin bir tetikçisidir. “ADALET İÇİN - BEKLEYİN GELECEĞİZ” bir isimden çok daha fazlasıdır. Bir direnişin, bir mücadelenin, bir umudun simgesidir. Yalnızca bir hikâye değil; bir çığlık, bir isyan ve bir uyanıştır. Yüreğimden hissederek dilimden dökülen kelimelerle, çocuk istismarından kadın cinayetlerine, işkenceden sokak hayvanlarına uygulanan şiddete kadar her şeyi tüm çıplaklığıyla gözler önüne sermeye çalıştım. Bu romanda, dostluğun ve dayanışmanın nasıl bir yaşam biçimine dönüştüğünü; yoldaşlıkla örülmüş kolektif bir dünyanın inşasında kendini feda edenleri bulacaksınız. Ve belki en acı olanı… Yozlaştırılmış gençliğin nasıl çetelerin, uyuşturucunun ve karanlığın içine sürüklendiğini görecek, sessizliğin en büyük suç ortaklığı olduğunu bir kez daha hissedeceksiniz. “Bekleyin… Çünkü biz geleceğiz.” “Hak verilmez, alınır!” diyenlerin hikâyesi bu. Bu roman, bir yüzleşmedir. Geldiğimiz bu durumdan hepimiz sorumluyuz. Gözünü kapatanlara inat, görenlerin... Sessiz kalanlara inat, haykıranların çığlığıdır. Çünkü bazı hakikatler sadece okunmaz… İliklerine kadar hissedilir. Aziz IŞIK
