Bu kitap bir öğretmenin değil, bir çağın dersidir. Ayşe ve Mehmet, sadece iki kişi değildi. Onlar, sesini kaybetmiş bir halkın iki satır başıydı. Köy Enstitüsü'nün kapanan kapılarında, köy odalarının duvarlarında, tezekle ısınan sınıflarda unutulan direnci temsil ettiler. Bu satırlar; kalemle susanlara, sustukça direnenlere ve her şeye rağmen öğrenmeye inananlara adanmıştır. Bu ülke, onlara bir madalya vermedi. Ama bir nesil, onlara bir borçla büyüdü.
