İnsan yolcudur burada. Unutur, unuttuğunu da unutur… Gündüz ve gece malzemelerini karıştırıp dünya binasını inşa eder. Ama yolcunun kaderinde kalmak yoktur. Halbuki yolun bilincinde olup geceyi gündüze gündüzü geceye çevirebilen yolcu, artık yolcu değil yoldur. susmayı öğreniyorum rüzgârın zikrinden kelimeler üstüme kapanıyor kanatlarıyla okuyorum hikâyemi levhanın yüzünden noktayla bitmeyen cümle yok bu hayatta
