Hayat, bana hep acı tarafını gösterdi. Ömrüm boyunca hüznün kapısında mutluluğu aradım. İstedim ki ben de masallardaki gibi mutlu sonlu biten ama kendimi özgür hissettiğim bir hayatım olsun. Bir gün öyle bir şey oldu ki zamansız gelen bir sevdayla karşı karşıya kaldım. Önce ona karşı nefret dolu gözlerle baktım. Çünkü yıllardır karanlık bir diyarın kötü gölgesine hapsolmuştum. Onu da onlar gibi zannettim ama yanılmışım. Mavi denizin hırçın dalgasında; huzuru, sevdayı ve özgürlüğü gördüm. Daha sonra özgürlüğüm kursağımda kaldı. Anladım ki mutluluk benim için masallardaki gibi sadece yazarın mutluluk sözcükleriyle bitirdiği cümlelerden ibaret. O cümleler benim için geçerli değildi. Hayatımı mahveden o karanlık diyarın gölgesinde sıkışıp kalmıştım. Şimdi soruyorum size: Ben kimim, Allah’ın emaneti mi? Yoksa Allah’ın emanetine ihanet edenlerin zulmüne uğramış bir kimse mi?
