Merhaba İnsanoğlu; Evvel Zaman Tanrı ve Tanrıçaları serüvenimizi Cehennem’le bitiriyoruz. Artık benliğimizi biliyoruz. Apollon’un tapınağında altın harflerle “Gnothi Seauton” yani “Kendini Bil” yazar. Cennetten geldiği düşünülürmüş ben artık cehennemdeyim. Uzun zamandır kendini bilmenin ne olduğunu düşünüyordum, bulabilmiş değildim. Artık biliyorum. “Uçurum, uçurumu çağırır.” demişlerdi, doğruymuş. Ararsan bulurdun. Uçurum sana gül bahçesi getirmezdi. Bir hata diğerlerinin doğmasına neden olurdu. Başlangıçta hata yaptım… “Bir taş duvara yansıyor, alevi mumun. Ay, zincirlere yansıyor şafağa değin, Adı ‘Uzaklardaki Deniz’miş, bilinmez diyarın. Biliyorsun sen de gittin daha önce… Bul beni uğrak, dağlık tapınakta, köhne karanlık suya bakarken… Ey Ares, tapınak Pers’in soyu Midridat’ın eseri. Bulamazsan yak her yeri, bir deniz feneri kalana kadar… Ara ve bul, zarlar atıldı, oyun başladı.
