Irmak ne umutsuzluk bildi, ne hareketten kesildi. Setler, barajlar önüne çıktığında derlenip toparlandı, irkildi, birikti, bekledi ama asla umutsuz ve hareketsiz kalmadı. Gözü deryada, umudu Mevlada’ydı. Buydu ırmağın meziyetlerinden biri. Yerlerin, göklerin tabi olduğu kanun: umut ve hareket. Yüce Yaratıcı’nın varlığı umuda can, hareketliliğe kan, dize derman kazandırıyordu. Bir bitmez güce tutunanların; ne umutsuzluğu, ne hareketsizliği ne bereketsizliği olur. Çaba, gayret, hareket ve bereket, hayatın tadı tuzudur. Çeşmeler birleşti dere, dereler birleşti ırmak oldu. Irmaklar aktı, denize doldu. Böylece birlik oldu, dirlik oldu, kuvvet oldu.
