Hiç kimse gelmeyecekse, kendi omzundan öpebilir misin? Dünya, insanı hep dik durmaya, sarsılmamayı bir güç gösterisine dönüştürmeye zorlar. Oysa dayanmak; taşlaşmak değil, esnemeyi bilmektir. Dayanmak, bazen dizlerinin üzerine çöktüğünde omuzlarındaki yabancı yükleri yere bırakma dürüstlüğüdür. Bu kitap; başkalarının hayalleriyle istila edilmiş ruhlara bir özgürlük çağrısı, vefa maskesiyle bileklerimize dolanan zincirlere bir veda, görünmez yaralar için manevi bir ilk yardım çantasıdır. Ruhunun statik hesabını yapmaya cesaretin var mı? Gözyaşının abdestiyle kalbini yıkamaya hazır mısın? Başkalarının hikâyesini yazmayı bırakıp, kendi kaderinin estetiğine razı olabilir misin? “OMZUMDAN ÖPÜYORUM”, en uzun yolculuğun bir başkasına değil, insanın kendine yaptığı yolculuk olduğunu hatırlatıyor. Kendi tenhasında kendine şefkatle dokunabilenler için; yükün kanada, sızının şifaya, yalnızlığın ise muazzam bir vuslata dönüştüğü o “ince hâlleri” anlatıyor. Şimdi yavaşça ve sadece kendin için o mahrem yere bir teselli bırak. Çünkü dayanmak, biraz da kendi kimsesizliğine kimse olabilmektir.
