Bozkırın ortasında, ıssız damın gölgesinde geçen bir tutunma hikâyesi: Fesleğen kokusunda huzur, mor sarmaşıkta umut arayan ve tahta cambaz gibi ayakta kalmaya çalışan bir adamın romanı. Yıllarca öğretmen olmayı bekleyen, hem köyüne hem de hayallerine tutunmaya çalışan Mahir’in yolu Reyhan’la kesişir. Bu karşılaşmanın sonunda ıssız damda yeni bir hayat filizlenir. “Okur okumaz içinden geçirdi: ‘Hayatımda hiç mavi boyam olmadı.’ Mavi boya... Ne kadar da uzak bir şeydi ona. Bir huzursuzlukla yerinden kıpırdadı. Etrafına göz gezdirdi. Duygularını bastırmak ister gibi bir şey aradı. Gözleri, eski bir kalemliğin kenarından sarkan kurşun kaleme takıldı. Elini uzattı, kalemi aldı ve sayfaya geri döndü. Daha önce dikkatlice altını çizdiği o cümlenin bu kez üstünü kararlı bir şekilde, bastıra bastıra çizdi. Çizgi, zamanla bir karalamaya dönüştü. Cümle yavaş yavaş görünmez oldu. O mavi boya hiç olmamıştı zaten. Şimdi o yokluğun altını çizmek bile fazlaydı. Kalemi yerine koyduğunda bir cümleden değil, bir hayalden vazgeçmiş gibiydi.”
