Bir mısraya ömür verdim, gecelerce ağladım, Kalem değil, yüreğimle satır satır dağladım. Bazen sustum içime gömdüm nice feryadım, Bir bilsen ben bu kitabı ne zorlukla yazdım. Bazen çok yorgundum, bazen kederli dertli, İşten çıkıp yazdım hep üstüm başım kirli. Uykusuz gözlerimde bir sitem vardı gizli, Ben bu kitabı gece üç dört gibi yazdım. Şimdi biri çıkar da “kolay yazılmış” derse, Bilmez kaç ömür gömdüm yorgun tek heceye. Acımı mühürledim her mısranın içine, Nereden bilesin ben bu kitabı acıyla yazdım. Sonunda anladım ki şiir dediğin yara, Sessizce büyür gider ta geceden sabaha. Acım konuşur hâlâ yazdığım mısralarda, Şimdi anladın mı beni zulümlerle yazdım.
