Düşünen ve hisseden bireylerin iç dünyası, tarifi mümkün olmayan bir sızıyla çevrilidir. Bu eser, o sızıların peşindeki kalbin uzun gayretleri sonucu meydana gelmiş bir feryatnamedir. Her şiir, zamanının yükünü, hislerin tortusunu ve belki de en mühimi, varlık arayışının yankısını barındırır. Bu satırlarda insan bazen yitirilen bir sevdanın yükünü taşır, bazen de kendisiyle giriştiği içsel mücadelenin savaşını verir. Kimi zaman isyanın kıvılcımıyla alev alırken insan, kimi zaman da teslimiyetin ve aczin derin ve sakin soluğunu hisseder teninde. Fakat hangi satırı okursa okusun değişmeyen bir gerçek okuyucuyu kucaklar: anlaşılma ve hissedilme arzusu. Bu eser, modern çağ insanının tüm hayat gailesi içerisinde küçük bir sığınak arayışını nihayete erdirmek için yazıldı. Eser, hayatın ağırlığı altında ezilmiş omuzların, içten bir gülüşün, tamamlanamamış duaların ve cümlelerin ortak hafızasıdır. Okur, bu satılarda kendi yarasının sızısını hissedecek; kimi mısrada avuntu kimisinde ise iç yankısını bulacaktır. Her ne kadar bu satırlar tek bir şairin ürünü olsa da artık okuyanın ruh dünyasında tamamlanmayı, mutlu sona ulaşmayı bekleyen birer hikâye hâline gelecektir. Zaten asıl mesele şairin ne anlattığı değil, okuyanın içinde neyi uyandırdığıdır.
