Neyi bekliyordum? Belki de fiziki âlemin sınırlı gerçekliğinden sıyrılıp Görünmeyen ama hissedilen o derin maneviyat kapısını aralamaktı asıl muradım. Ya da Bir çıkış kapısı olsaydı dünyanın ötelere, bilinmeyene açılan. Vurup kapıyı içinden çıkmayı bekliyor gibiydim. Yok, o kadar da karmaşık değildi aslında. Bazen sadece kendi iç sesimizin yankısını duymaya ihtiyaç duyar insan. Kalabalığın içindeki yalnızlığını değil, gerçek yalnızlığı… Kendi ile baş başa kalmayı, kendi ile konuşmayı, kendini dinlemeyi arzular. Belki de beklediğimiz, gelecekteki benliğimizle buluşmaktı. O daha olgun, daha yaralı ama aynı zamanda daha bilge hâlimizle. Ve bu bekleyiş; bir başlangıç değil, İçsel bir yüzleşmenin, ruhsal bir yeniden doğuşun sessiz duası olabilirdi.
