SEVDAM, bir sevdanın adı olmaktan çok, bir ömrün iç sesi. Bir annenin yokluğunda büyüyen boşluk, bir şehrin sokaklarına sinmiş hatıralar ve aşkın insanı kendine doğru çağıran kadim sesi… Bu kitap; aşkı romantik bir masal gibi anlatmaz. Aşkı, kayıpla sınanmış bir sadakat; özlemle yoğrulmuş bir teslimiyet olarak ele alır. Anneye duyulan sevda, yaşanılan şehre tutunma hâli ve bir yâre yönelen kalbin hakikati, satır aralarında birbirine karışır. Yazar, hatıraların içinden geçerken okuru da kendi geçmişiyle yüzleştirir. Bir annenin öğütleri, Ankara’nın gri ayazı, kalbin mahrem sızısı ve insanın kendisiyle yaptığı uzun hesaplaşmalar bu metinde aynı zeminde buluşur. SEVDAM, yüksek sesle anlatılan bir hikâye değil; Sessizce okurun içine yerleşen, Bitince kapanmayan, Hatırladıkça yeniden açılan bir kitaptır.
