Her köy bir sır saklar, Ama bazı sırlar gölgelerle fısıldaşır... Sislerin ardında unutulmuş bir köy. Geçmişin yankılarıyla çatlamış duvarlar, Geceleri isimsiz seslerle uyanan rüyalar... Ve her geçen gün kaybolan bir beden. Köylüler artık hikâye anlatmıyor, Sadece eksilenleri sayıyor. Bir gölge var orada. Ne tam karanlık ne de aydınlık. İnsanın bastırdığı her duygudan beslenen, Görmezden gelindikçe büyüyen... Aynalarda yankılanan bir kehanet, İçinde kaybolan gözler, Ve susmayı öğrenmiş dudaklar. Bu hikâye, sadece bir köyün laneti değil... İnsanın kendi gölgesiyle yüzleşmesinin destanıdır. Kaçmak nafiledir; Çünkü en derin gölgeler ruhumuzda gizlidir.
