Kabullenilmiş, vazgeçilmiş ve sessizlikle karşılanmış bir yaşam... Ama şiir hâlâ soruyor, dolaşıyor ve kendine bir yer arıyor. “Susmuşuk. Çekilen denizin ıslak kumları üzerimizde. Yalnızlık, kendi anlamlarına kavuşmuş. Yeis artık bir konuşma değil. — Susmuşuk. —”
