Yüreği gibi gitgide buz kesen o bedeni almaya ya da son kez sarmaya, adına ne derse desin yaralandığı tüm o yapıp etmelere gidiyordu. Bindiği arabanın sürgülü kapısı üzerine çekilirken acının hapishanesine düştüğünü tam o an anladı. Kapının tak, sesiyle irkildi, tak! Her şey ne kadar da gerçekti ve gerçeğin çarpıcı sesleri susmuyordu, tak, tak! Arabanın camından içeri dolan rüzgâr, martıların ruhuna eşlik eden çığlığı... Henüz uyanmamış, alacakaranlık bir şehir ve herkes ne kadar da gitmiş gibi. Dakikalar ilerliyor, zaman akmıyordu. Yalnızlığın ortasında iki yanı boş bir araç koltuğunda kafasının tam ortasından çakılmış bir çivi gibi oturuyordu.
