Ruh, gerçekten nereye gider? Ya da hiçbir yere gitmeyip sadece biçim mi değiştirir? “Ben dediğim şey, benden ibaret mi?” “Beden son nefesini verirken, başka bir bedende görünmeyen zaman dışı bir dokunuşu mu takip ediyor?” “Ölüm, ‘biz’ sandığımız kabuğun kırılması, bedenimizde saklı olanın başka bir zamana doğru sızması mıdır?” Yeni Hayat romanı; ölümün kesinliğini değil, varlığımızı sorgulatıyor. Bir kadın… Bir genç… Bilincin, başka bir bilince temas ettiğinde yaratabileceği belirsizlik… Kurgu, ne metafizik bir merak ne de karanlık bir gerilimin üstünkörü bir imitasyonu. İnsanın zihninin derinliklerine gömdüğü, unuttuğu sorulara ve hatırlamaktan çekindiği gerçeklere bir yolculuk. Kimliğin sınırları, hafızanın gölgeleri, kaderin görünmez işçiliği… birbirine harmanlanmış ve hiçbiri okura sırrın perdesini net olarak aralamıyor. Yalnızca okura, merak ettiği soruların cevaplarının izlerini bırakıyor. “Belki de ruhun devamı, en çok dokunduğu hayatlarda saklıdır.”
