“… Ama ben bir bakıyorum kendime, ben bunu hep riske atıyorum. Kendi elimle! Çırpınıp duruyorum sonra… Debeleniyorum, patinaj, patinaj… Daha fazla çabalayıp daha derinlere düşüyorum. Bitimsiz yokuşlardan yuvarlanıyorum. Daha da çıkılmaz yerlere… Yusuf’un kuyusu vardı, benim yok! Onu rabbi köle pazarına esir etti, sonra Mısır’a sultan. Ya rabbelalemin benim sonu yok düşmelerimin! Beni sultasından kurtar şu kalbimin... Tıknefese kaldım yokuşlarında... Yaylada doğdum diyine bir güneş de mi görmiyim! Ovit’in sisini bilmeyen ne bilsin gözlerimin nemini?... Yaşım geçiyor, başım ağrıyor, ben hep aynı ben… Kendimi kandırdım, keyif vermedim başkalarına da... Karadenizli Pinokyo’yum ben, bu burnum hiç kısalmayacak! Düldül de yok Rintintin de… Ceyda nasıl da bildi bunu, daha 4 yaşındaydı o sıra… Yürüyüp gidiyorum hüznün gölgesinde, yapayalnızca... Dükkân, koca dükkân bir sanrıdan ibaretti. Tanrım! Ne kötü biriymişim ben. İnsanlara yalan söyledim. Yok sattım boyuna. Dostlarımı oyaladım. Hatırları, hayal kırıklığı oldu onlara! Her şeyi eğdim, büktüm. Mahvettim... Belki fark ettiler de kıymadılar bana… Ben ne kadar kötü biriymişim ki ben bile bilemedim. Ama bak! İçimde öyle bir sıcak bir şey var demiri kesiyor, eğip büküyor, istediği gibi oyun oynuyor her şeyle. Ne zaman darlansam kendime yeni bir oyuncak satın alıyorum oradan. Boyuna alıyorum, para bir şey istemiyor nasılsa… Canım nasıl istemişse her şey öyle oluyor o fırında… Anamın tükenmemiş ekmeğinden yiyorum, hem sıcak sıcak… Güya bunarsam bunlar elimden tutar, hatırlarım olayları, insanları diye yazılar yazdım. Her şeyi oysa kendi istediğim şekilde hatırlamak için yaptığım bir numaraydı bu, hepsi tezgâh…” .
