Sözün özü Çalab’ın tahtı, Kara bağrımda pişer imiş. Meğer sevilen Leyla değil Mecnun, Derman derdin kendi imiş. Bedbahtımı kırgıbayıra nakşeder iken Canımdan can suyu döken ten Meğer talan eker ben âma iken Dimağıma gem vuran aşk değil afak imiş Ten meftun olup gezer iken, yoluna çıkan mahzur olur. Âma göremez ki can mahzur arkında yol bulur Bilesin, şu arkın suyu daim acı olur. Ehlini bulmayan ne var ise; elbet ziyan olur.
