Bazı insanlar hayatta bir değil, birçok kez enkaz altında kalır. Kimi zaman taşlar bedenine, kimi zaman kelimeler ruhuna çöker. Ve en kötüsü… kimse duymamış gibi olur. Sesi kısılmış, gözyaşları donmuş, kalbi göçük altında kalmış biri... Ama her enkazın altında bir iz kalır; bazen bir nefes, bazen bir bakış. Ve bazen o iz, hiç umulmayan bir anda, bir yolculuğun başlangıcına dönüşür. Üstünkörü; görünmeyen yaraların, söylenmemiş cümlelerin ve beklenmedik bir dönüşümün hikâyesi. Sessizce kırılanlara, sessizce direnenlere…
