Vuslat, bazen bir düğün evinde değil, bir taşın soğukluğunda gelir. Ve aşk, ölümden sonra bile, bir gamzenin çukurunda yaşamaya devam eder. Ama hikâye orada bitmedi. Aslında hikâye orada başlamadı da. Her şey, o "yeşil" sızının ve ruhumdaki o tanımlanamaz "bulantının" birbirine karıştığı yerde başladı. Ben Ozan. Şairdim, sustum. Çocuktum, dilsiz kaldım. Memur oldum, istihbaratçı oldum, akil adam oldum. Devletin en mahrem sırlarına eriştim ama sevdiğim kadının bir sokak ötesine erişemedim. Devletin bekasını korudum ama kendi aklımın bekasını, o Mardin sokaklarında başlayan ve Ankara’nın gri odalarında zirveye ulaşan "başımın midesi bulanıyor" hissini dindiremedim. Otuz yıl... Takvim yapraklarında sararıp solan, saçlara düşen aklarla sayılan, kimine göre bir ömür, kimine göre ise sadece bir "göz kırpımı" kadar kısa bir zaman. Benim içinse otuz yıl, tek bir soruyla ve tek bir hisle geçti: "Neredesin?" ve "Neden bu dünyayı hazmedemiyorum?" Bu kitapta okuyacaklarınız; Mardin’in o kadim taş duvarlarına sinmiş dilsiz bir çocuğun korkusundan, Antakya’nın yağmurlu sokaklarında kurulan hayali bir merdivene; Ankara’nın dumanlı kafelerinde aranan sahte tesellilerden, 6 Şubat sabahı saat 04:17’de duran zamana uzanan bir "enkaz dökümü"dür. Bu satırlara; rutubetli bir öğrenci evinin duvarlarına sinmiş yoksulluğu, bir cami tahtasından yapılmış masanın etrafındaki dostluğu, sınır boylarında unutulan gençlikleri, Bajar Kafe’de soğuyan çayları ve bir şehrin yok oluşunu gömdüm. Ve Yasemin... O "Küçük Hanım". Bana, "Dert etme, merdiven yapar yeşile boyarız" diyen, imkânsızlığın kıyısındaki o mucize. Biz o merdiveni hayatta iken çıkamadık. Basamaklarımız eksik, boyamız yarım, ruhumuz bulanık kaldı. Hikâyemiz, Antakya’nın buğulu bir camında değil, çok daha önce, Mardin’in sisli bir yokuşunda başlıyor.
