Anneannesi, onu tanıyan herkesin hemen sevdiği tonton görünümlü bir kadındı. Ama bu görüntünün altında evin ve mahallenin tartışmasız yöneticisi vardı. Boş duranı affetmez, tek kelime etmeden düzeni sağlardı. Torunlar oyun oynarken bile mutlaka bir yerden şifreli bir emir gelirdi. Her gelişinde takılmadan edemediği saf bir teyze vardı. Adını bildiği hâlde mutlaka şöyle seslenirdi: “Hoş geldin gocagız!” Sonra dudak ucuyla gülümserdi. O gülümseme yaklaşan şakanın habercisiydi: “Kız gocagız, seni bir evlendirem mi?” deyip kahkahayı basardı. Teyze şaşkın kalır, odadakiler gülmekten kendini tutamazdı. Anneanne, mizahı bir yönetim aracı gibi kullanırdı.
