Yüzleşmeye çalıştığım onca şeyin damağımda bıraktığı acı tadı tükürüyorum artık. Karanlık noktalara iğne batırmak, siyah sularda kulaç atmak gerçeğini taşıyacak telaş kalmadı omuzlarımda. Bu yüzden Tanrılarla dargınlığım son buluyor ve sadece kendimi kutsamayı görev ediniyorum. Saç diplerimde sancılar, ellerimde iyileşmeyen yaralar, dudaklarımda koca bir sükûnetin yankısıyla ikinci çeyrek asra yürümeye başlıyorum. Bu sefer çantamda ekmek, kavga, palavra var. Coşku ve telaşınıza ortak olmadığım için sizleri kınıyor, kıskanıyor; insanlık suçuna bulaşmaktan ötürü kendimi yargılıyorum. Ve sizlere, sizlerin hizasından sesleniyorum, " ey bre gafiller! bırakın. bırakın rahmeti boğsun azgın suların, bırakın ıslansın seccade görmemiş saçlarım, bırakın, mukadderat meselemi hususi işliyor Tanrım! "
