Şiirin Ayak Sesleri

Ayşe Altıntaş

Henüz puanlanmamış

0 paylaşım

Okuma Kaydı Raf

Gökyüzü hep aynı gökyüzüdür. Çocuk için de mavi büyük için de. Mavi olmasına mavidir de bazen uçsuz bucaksız bir denizdir, bazen de peri kızının boyadığı bir bulut. Çocukluk sınırını aşan için durum farklıdır. Bu sınırı aşanlar yıldızlardan yıldızlara koşamaz, ellerini uzatarak ağaçların uçlarına dokunamaz. Çocukluğun saflığını kaybetmeyenler bilir ancak bunları. Çocuktan ve çocukluğundan yola çıkarak eserini kuran sanatçı insanı "bütün" olarak aksettirir sanatına. Hatıraları sanatına yansıttıkça çocukluğun dirilişi gerçekleşir. Ne felsefe ne de psikoloji tam olarak tanımlayabilir çocuğu. Onu en iyi tanıyan ve tanıtan sanatçılardır. Ressamın tablosunda bize gülen çocukluğumuzdur. Edebiyatçının eserinde bizim çocukluğumuz vardır. Müzisyenin yakaladığı ses çocukluğumuzun bitmeyen sesidir. Çocuğun dünyası, şiir dünyasıdır ve çocuğa yönelik bütün sanatlar ilhamı şiirden alırlar. 'Şiirin Ayak Sesleri' hem çocuklar hem büyükler için yazan farklı şairler merkezinde hayatın şiirinden şiirin hayatiyeti- ne bir anlam/yorum denemesi.