Konuşmanın, anlatmanın, dil dökmenin, gayretin, emeğin faydasını göremediğimi fark etmem beni çok incitmişti. Bu incitiliş kendi içime kapanmama neden oldu. Bu kitabın satırlarını da böyle böyle yazmaya karar verdim. Aslında bakarsanız hiçbirinizle konuşmuyorum. Yaşadığım bütün duyguları kendime anlatıyorum. Ben insanları tanıyamadım. İyiyi kötüden ayıramadım. Her gördüğümü iyi sandığımdan kötüyü tanımışlığım yoktur. Önümdedir, gözümün önündedir ama ben aşina olamam. Bu yüzdendir ki tanıdığımı sandığım bütün yabancılara hikayemi anlatmayı bıraktım. En yakından tanıdığım yabancıya, kendime anlatıyorum artık.
