"Şükür duygusu muydu bu? Ah! Nerede o ellerimizi toprağa vurduğumuz, Çıkan tozla yok olduğumuz çocukluk. Nerede papatyadan yaptığımız taçlar, taçları taktığımız başlar. Nerede, nerede? Tanrı mı almıştı yoksa? Kovasından boşalan rahmetle Hiç oynamamıştık şu yıldız senin şu yıldız benim diye. Neden mi? Gökyüzü bizimdi. Tanrı babamız, toprak anamızdı. Ya şimdi, ne oldu? Babamız mı terk etti? Yoksa anamız mı kesti sütü? Tek umudumuzdu, Ellerimizi ıslak toprağa vurmak, Toza dumana karışmayı beklemek.” Varlığından haberdar olduğumuz, kimi zaman görmezden geldiğimiz bazı toplumsal gerçekleri bu öykü kitabı aracılığıyla tekrardan ele almaya, düşünmeye ve sorgulamaya var mısınız?
