Bu kitabın asıl hikâyesi, perde arkasındaki coşkunun kanatlarından çıkan inanç/ umut/edep metaforuydu… Miray’dan her an gelen sesli mesajlar: “Öğretmenim güzel olmuş mu, şöyle yazsam olur mu? Yeni hikâyemi gönderdim bakmamışsınız, bilgisayarım bozuldu yazamıyorum...” Bengü ve Ecrin’in kirazla, şiirle, fotoğraflarla seslenişi; kardeşleriyle kitaplar için dedesini zorla okula getirişleri ve Beyza’nın köpeğinin kayboluşu ile yazarlar grubundaki sessizliğini Milli Eğitim Bakanımıza davet çığlıklarıyla bozması. Dağların yalnız kızı Hasibe’nin Fındık’la kitap okuyuşları. Aleyna’nın hikâyelerini ulaştırma telaşları. Liseli ve mezun gençlerimizin uzun bir aradan sonra yazar ocağına dönüşleri. Hele bir de, öğretmenimiz ve editörümüz Nimet Köroğlu’na zamanlı zamansız e-posta atışlarımız… Bu heyecan Koronayı yener…!
