Her sabah bir kuyudan su çeker gibi, her gün kara kayadan kırılması gereken bir miktar, her gün erimesi gereken bir buz dağı var. Sabrın taşı dilimin altında; dişlerimin üzerinde keskin bıçaklar, adını her söylemek istediğimde kanatıyor. Soğuk evimde bu hikâyenin sonunu düşündükçe ellerim terliyor. Bazen bir yamacın dibinde bekliyorum seni, bazen ıssız bir tepenin zirvesindeki terk edilmiş, tekinsiz bir evde. Güneşin en güzel ışıklarının olduğu zamanlarda yoksun. Hep seni bekliyorum; akşam olup yanıma döndüğünde evim puslu karanlık, üzerindeki giysiler daha da yıpranmış oluyor. Her gün biraz daha boynun bükülüyor. Bildiğin tüm sözcükleri yanıma gelirken sanki savura savura bitirmişsin gibi öyle sessizsin. Belki de sözcüklerini böyle koşulsuz vermeseydin akşam olmaz, yanıma dönemezdin. Hiç bıkmadan her akşam yuvarlak sofranın etrafında susuyoruz. Birer bardak su, farklı desenli kaşıklar ve çatallar... Tabaklarımızda kırmızı yemekler. Sofra bezi dizlerin üstüne alınmalı, üzerine basılmamalı. Sininin altındaki poşette bayat ekmekler...
