Kendime Sürgün

Mahir Karasu

Henüz puanlanmamış

0 paylaşım

Okuma Kaydı Raf

yüzümde kiralık bir tebessüm sırtımda başkalarının gökyüzü ben, kendime sürgün, ellere yurt ben, kendi kapısını hiç çalmamış yorgun misafir aynalarda aradığım kim, bulduğum kim hangi surete dokunsam, parmaklarımda yabancı bir iz kimin yasını tuttum bunca yıl, kimin kahkahasıyla çınladı göğsüm bilmiyorum... kendime giden yolları otlar bürüdü çoktan kendi sesim, kendi kuyumda boğuk bir yankı başkalarının cümlelerini tamamlamaktan kendi kelimelerimi unuttum herkesin derdi, içimdeki devasa boşlukta çınlayan taş neşeli dediler, gamsız bildiler görmediler, vitrindeki ışıkların ardındaki karanlık depoyu duymadılar, maskenin altındaki kırık kemik sesini bir sahneydi kurduğum, seyircisi bol, alkışı sahte ben başrolü oynarken, ruhum kuliste ağlayan bir çocuk